IMG_1989កាល​ពី​ព្រេង​នាយ មាន​អាចារ្យ​ម្នាក់ និង​ដូន​ជី​ម្នាក់​ជិះ​លើ​សត្វ​លា​ទៅ​ភូមិ​ដ៏​សែន​ឆ្ងាយ។ ដល់​វាល​រហោ​ស្ថាន សត្វ​លា​នោះ​ក៏​ងាប់​ដោយ​ការ​អស់​កំលាំង។ ដោយ​វាល​រហោ​ស្ថាន​នោះ​ធំពេក គ្មាន​អ្វីបរិភោគ​ទៀត​នោះ ពួក​គេ​សំរាច់​ចិត្ត​ថា​ស្លាប់​នៅទី​នោះ។ តែ​មុន​ពេល​ស្លាប់ អាចារ្យ​និយាយ​ទៅ​ដូន​ជី​ថា « អាត្មា​មិន​ដែល​ឃើញ​ស្រ្តី​អាក្រាត​ទេ​ពី​មុន​មក« ។ ដូនជី​និយាយ « ករុណា​ដឹង​ថា​វា​ជា​ការ​ពិត« ។ អាចារ្យ​បន្ត « តើ​ញ៉ម​អាច​អាក្រាត​កាយ​ឲ្យ​អាត្មា​មើល​ជា​លោក​ចុង​ក្រោយ​មុន​ពេល​អាត្មា​ស្លាប​បាន​ទេ? » ដូន​ជី​ក៏​ព្រម​ហើយ ដោះ​សម្លាក​បំពាក់​ចេញ​អស់។ អាចារ្យ​ចង្អុល​ទៅ​ប្រដាប់​ភេទ​ដូនជី ហើយ​និយាយ « ស្អី​នឹង ញ៉ម? » ដូន​ជី​ឆ្លើយ « នេះ​ជា​ប្រហោង​ខ្មៅ ដែល​គេ​ដាក់​វត្ថុ​អ្វី​មួយ​ចូល ហើយ​វា​បង្កើត​ជីវិត« ។ អាចារ្យ​ភ្លាត់​មាត់ « មែនឬ? » ដូន​ជី​ឆ្លើយ « ករុណា មែន« ។

បន្ទាប់​មក ដូន​ជី​ក៏​និយាយ « ករុណា​ក៏​មិន​ដែលឃើញបុរស​អាក្រាត​ទេ​ពី​មុនមក​។ » ហើយ​ក៏​សុំ​ឲ្យ​អាចារ្យ​ដោះ​សម្លាក​បំពាក់។ អាចារ្យ​ក៏​ព្រម។ ដូនជី​សំលឹង​មើល​ប្រដាប់​ភេទ​អាចារ្យ​ហើយ​សួរ « ស្អីនឹង? » អាចារ្យ​ឆ្លើយ « នេះ​ជា​វត្ថុ​ដែល​ដាក់​ចូល​ប្រហោង​ខ្មៅ ហើយ​វា​បង្កើត​ជីវិត។ ដូន​ជី​សប្បាយ​ចិត្ត ហើយក៏​និយាយ « បើ​ដូច្នោះ​មែន ដាក់​វា​ចូល​ប្រហោង​ខ្មៅ​សត្វ​លា​នេះ​ទៅ យើង​នឹង​អាច​បន្ត​ដំនើរ​ទៅ​មុខ​ហើយ។« 

Publicités